İlk yazıyı yazmak en zoru sanırım, aynı ilk intibanın yanlış olmasından korkma hissi gibi…

Siz ne dersiniz bilmiyorum ama işimden ayrılıp, İstanbul’daki evimi kapatıp yola çıkmaya karar vermek benim için oldukça zordu. Her şey bir anda olmadı tabi. Dünyayı gezme hayali hep vardı ama benim kadar işini kaybetmekten korkan birisi için gerçek olması pek mümkün görünmüyordu. Çok derinlerde sakladığım bu hayal, zamanı gelip de maddi güvencemden -en azından bir süreliğine- emin olduğum ve artık ciddi anlamda yorulduğumu hissettiğim bir anda patlak verdi. Her şeyi bırakıp yollara düşmek saçma ve çılgın bir düşünce olmaktan çıkıp hayatımın kontrolünü tekrar elime almak için en mantıklı yol gibi görünmeye başladı. Bu hayal belki 3 sene ya da 6 ay önce de benimleydi ama o zaman ben gidiyorum desem ne ailem ne arkadaşlarım bu derece yanımda olurlardı. Kısacası çok değerli Yelina’nın söylediği gibi “o an” geldiğinde ne yapmak istediğimden emin oldum ve kararımı verdim.

Kararımın ardından en zoru ilişkileri koparmak oldu.

5 seneye yakın zamandır çalıştığım iş yerimden ayrıldım. Yöneticilerim ve iş arkadaşlarımla uzun uzun vedalaştık. Sağ olsunlar hepsi beni destekleyip bu blogu takip edeceklerine söz verdiler 🙂 2 senedir birlikte olduğum ve çok güzel zamanlar geçirdiğim erkek arkadaşımla vedalaştım. O kararımı anlamadı ve beni pek desteklemedi ama kabullenmesi çok zor biliyorum. Ben olsam “cehennemin dibine git adam” derdim 🙂 Kendisini hep sevgiyle hatırlayacağım. Adımımı attığımda huzur bulduğum, özenerek kurduğum yuvamı kapattım. Eşyalarımın birçoğunu sattım kalan birkaç parçayı bir depoya kaldırdım. Bir valizimi İstanbul’daki anneanneme, birkaç valiz eşyamı da Fethiye’deki ailemin evine getirdim. Tek oğlum, varisim, kedim Şanslı da ben uzaklardayken annem ve babama emanet 🙂

Karar verirken eşim yok çocuğum yok şimdi yapmazsam ne zaman yapacağım dedim demesine ama benim kadar az bağı olan birisi dahi olsanız düzeninizi değiştirirken sudan çıkmış balığa dönmemeniz mümkün değil. Çok yoruldum, zorlandım ama hiç üzülmedim. Hayalime kavuşma anı yaklaştıkça içimdeki heyecan büyüyor. Şimdi Şanslı’yı Fethiye’deki geçici yuvasına alıştırmak için ailemin yanındayım ve biraz dinlenip hazırlık yapmak için bir süre daha burada kalacağım. Yolculuk umuyorum ki Ocak sonunda başlayacak o zamana kadar size hazırlık sürecimle ilgili bilgiler paylaşacağım.

Sevgiyle kalın…

5 Comments

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir